Lekker modderen in de Slangenburgtrail

Het is de laatste tijd weer kommer en kwel qua evenementen. Zo’n beetje ieder groter evenement wordt afgelast… ieder evenement? Nee! Want een dorpje van onverzettelijke Achterhoekers biedt koppig weerstand. In IJzevoorde (bij Doetinchem) werd er gewoon gestart op de Slangenburgtrail. Nou ja niet helemaal gewoon, keurig met in achtneming van de Coronaregels, kon het evenement na ruim anderhalf jaar eindelijk weer plaatsvinden. De organiserende vereniging Jan in ’t Touw had een flink aantal vrijwilligers zo gek weten te krijgen om op hun vrije zaterdag in de vrieskou in het bos te gaan staan.

En dat deden ze met zichtbaar veel plezier en bezieling. Bij de ontvangst in een koud en mistig IJzevoorde kregen we een kleurig bandje na vertoning van een QR code van een paar dames. Weer andere dames voorzagen ons van een startnummer bij de Pokkershutte en binnen mochten we in de gymzaal wachten op de start. Het was vooral een gezellig weerzien van trailrunners uit de omgeving. Ik denk dat ik de helft van de deelnemers wel herkende en er werd dan ook volop bijgekletst.

De start zou met een klein groepje per twee minuten zijn, maar wij hadden zelf al met een groepje afgesproken om samen te lopen. Geen enkel probleem en zo liepen we tussen twee ‘officiële’ starts met ons groepje weg voor onze halve marathon. Het was nog iets onder het vriespunt en het was wat mistig. Het voelde de eerste kilometers dan ook nog koud aan, zeker omdat we na een paar honderd meter de voeten al nat kregen op het modderige maaipad langs de eerste sloot. De Slangenburgtrail deed zijn reputatie weer eer aan, modder en nattigheid overal. Heerlijk. Eén van de dames in ons groepje kreeg het zelfs voor elkaar om een schoen kwijt te raken in de modder bij een voerkuil van één van de boeren die toestemming had gegeven om over zijn land te lopen. Hilarische taferelen speelden zich daar af.

Na dit korte oponthoud liepen we vrolijk verder. De handen (en de rest) begonnen op te warmen en we liepen lekker door. De omgeving van kasteel de Slangenburg is een prachtig bosrijk gebied en we slingerden voor ons gevoel via zo’n beetje ieder paadje door het bos. Af en toe pakten we een maaipad mee om de voeten weer eens goed nat te krijgen, maar zo werd dan ook tijdelijk de modder van de paden er even afgespoeld. Her en der zagen we medelopers zwoegen en regelmatig kwamen we elkaar tegen op de kruising bij de diverse lusjes.

Bijna op de helft was er een verzorgingspost waar naast verzorging ook EHBO was. Ik geloof niet dat die wat te doen hadden, maar altijd goed dat ze er zijn. Na een stukje banaan en een plakje ontbijtkoek weggespoeld te hebben met een paar slokken water liepen we snel verder. Het moest immers niet te druk worden maar de temperatuur was er ook niet naar. De mist leek nog wat dichter te worden en echt warmer werd het ook niet. Gelukkig waaide het niet, en eenmaal weer rennend door het bos kwamen we al snel weer op temperatuur.

Ook in het tweede deel hielden we het tempo aardig vast. Waar we eigenlijk heel rustig wilden lopen om alvast te wennen aan de 40 km DEO loop over een week had Bouke andere plannen. Stiekem sleuren aan kop tot we net iets harder liepen dan de bedoeling was. Gelukkig konden we hem wat afremmen en hoefden we hem niet per ongeluk in het water te laten vallen bij het beruchte palenbruggetje om het tempo te drukken….

In de tweede helft werd het ook af en toe wat drukker/gezelliger in het bos doordat er lopers van kortere afstanden bij kwamen en ons inhaalden. Niet heel veel, want er waren niet zo heel veel deelnemers natuurlijk. Net genoeg om een leuke afwisseling te zijn. Zo af en toe haalden wij er zelfs ook wat in, dat komt normaal niet vaak voor.

Het laatste stuk mochten we nog weer een stukje langs een sloot baggeren en via een nieuw stukje natuur ging het weer richting de finish. In het verleden mochten we ook nog door een poel met ijskoud water waden, maar dat werd ons deze keer bespaard. Als ik keek naar het water op het land met een dun laagje ijs er op speet me dat ook helemaal niets overigens. Best stoer natuurlijk om door het ijswater te baggeren, maar ik ben denk ik gewoon een beetje wat onze Oosterburen een Warmduscher noemen….

Iets meer dan twee uur na de start liepen we over de finish en drukten we de horloges uit. Zelf een tijd bijhouden kan prima en pas als het op Strava staat is het echt gebeurd immers. Bij de finish konden we in een lekker warme kleedkamer douchen en droge spullen aantrekken en daarna bestelden we een lekkere warme erwtensoep in de kantine. Heerlijk bij dit weer! Ervaringen werden uitgewisseld met medelopers en sterke verhalen vlogen door de lucht. Ouderwets genoten van dit evenement! Het is een verborgen pareltje op de trailkalender. Eigenlijk verdient de organisatie een groter deelnemersveld, maar ik ben eigenlijk heel blij met dit soort kleinschalige evenementen. Knus en kneuterig, dat past wel bij dit soort evenementen. Wat mij betreft volgend jaar weer.

Uitslagen op de site van de organisatie

Foto:s Achterhoekfoto.nl

Foto’s Rinus Luijmes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s