Zandloper Trail Corle

Vorige week was ik een weekendje naar Zeeland voor een familieweekend. Uiteraard heb ik daar ook even langs het strand gelopen. Het was geen geweldig weer, dus rustig aan het strand. Uitermate rustgevend zelfs. De brekende golven gaven een mooi achtergrond geluid en verder hoorde je eigenlijk niets. Duinen om doorheen te dwalen waren er niet dus werd het een heen en weertje langs de vloedlijn. Verdwalen was onmogelijk. Na een uur had ik het eigenlijk wel gezien langs het strand maar ik maakte mijn training uiteraard af. Ik vind zee en strand eigenlijk gewoon saai.

Ik miste gewoon de duizend kleuren groen en de afwisseling van weides, akkers en bossen van onze mooie Achterhoek. Afgelopen weekend maakte ik dat helemaal goed met een groepsloop die door onze vrienden van de Zandloper georganiseerd werd. Van tevoren had ik alleen meegekregen dat het een groepsloop was over 30, 15 of 7,5 km vanuit Terras Krosenbrink in Corle (één van de buurtschappen van Winterswijk). Bekend gebied voor mij, maar ik hoopte dat de organisatoren me toch nog konden verrassen met onbekende paden.

Het was een prachtige zaterdagochtend en iets voor negen parkeerde ik mijn auto in de wei bij de oude in Saksische stijl gebouwde boerderij. De ochtendzon scheen prachtige stralen door het blad van de grote eiken op het erf. Op het terras van het theehuis stonden al een aantal Zandlopers te wachten, inclusief de organisator. Een aantal er van kende ik al van gezicht, van andere loopjes in de omgeving. Al snel kwamen er nog een aantal lopers bij en om iets over negen was de groep compleet en konden we vertrekken voor onze tocht van 30 km.

De stemming zat er meteen al goed in. Niet zo gek als je een groep mensen bij elkaar zet met allemaal dezelfde hobby. Een paar dames herkenden me nog van de Grachtenloop van de woensdagavond er voor. Ik was dwars door een grote plas water vlak langs hen gerend waar zij deze nog probeerden te ontwijken. De gevolgen laten zich raden, maar ze konden er nog hartelijk om lachen. Er werd sowieso volop gelachen en gekletst door iedereen, door het rustige tempo kon dat ook prima.

We liepen eerst een stukje Schaddenpad langs het Korenburgerveen, maar tot mijn verbazing sloegen we ineens via een aantal paadjes richting Klooster. Her en der herkende ik wel stukken van de route, maar niet op deze manier aan elkaar geregen. Mooi! Ook een aantal paadjes waarvan ik vrij zeker wist dat ik er nog nooit geweest was, dat was dus nog mooier. Ik genoot volop en daar was ook alle aanleiding voor. Het coulissenlandschap waar de Achterhoek om bekend staat is nergens mooier dan in dit gebied.

Weilanden en akkers omzoomd met (eiken)singels, bosjes waar vroeger geriefhout uit gehaald werd door de boeren. Via klompenpaadjes en oude zandweggetjes voerde de route ons langs prachtige oude en mooi opgeknapte Saksische boerderijtjes. De koeien en schapen in de wei maakten zich niet druk om ons en her en der staken boeren op de trekker groetend de hand op naar ons. Ik voelde me helemaal in mijn element.

Na 10 km werden we verrast door een rijk uitgeruste verzorgingspost, met dank aan de plaatselijke Jumbo. Mooi dat die niet alleen aandacht hebben voor top fietsers en schaatsers, maar ook voor amateursporters. Top! Ook mooi dat de dochter van de organisator haar ochtend wilde opofferen om ons te voorzien van een natje en een droogje. Chapeau! We hadden het luxe voor elkaar zo.

Via het Linden Arboretum en Miste ging de route richting Woold. Het landgoed Kotmans werd aangedaan, waarbij één van de deelnemers zelfs nog een boom aan het Schrieverspad zag met een bordje met de naam van een familielid. Veel tijd om er bij stil te staan was er natuurlijk niet, maar even stoppen om te kijken kan altijd in een trail.

Door het afsluiten van een aantal onbewaakte spoorwegovergangen in het gebied liepen we helaas een paar hele mooie paadjes in de Bekendelle mis, maar de organisatoren hadden er toch een mooie oplossing voor weten te vinden. Het aantal stukken verharde weg bleef zoveel mogelijk beperkt en waar we er al overheen liepen was het nooit heel lang en vaak in de vorm van een pittoreske boerenklinkerweg. Het leek wel een reclamespot voor de Achterhoek, waar we zeker op de plek van de 20 km verzorgingspost even rustig van genoten.

Het letterlijke hoogtepunt van de route vonden we op de oude vuilnisbelt (achter Obelink). Uiteraard moesten we even wat paadjes proberen en even omhoog zodat we konden genieten van het uitzicht. Voor meerdere deelnemers is de vuilnisbelt een plek waar regelmatig een heuveltraining gedaan wordt, maar het gebied lag er in de stralende zon prachtig uitnodigend bij. Je zag helemaal niets van alle zweetdruppels die daar in de jaren al gevallen zijn.

Via nog een aantal mooie bosjes en klompenpaden door prachtige weilanden liepen we het laatste stuk. De temperatuur was inmiddels opgelopen naar zo’n 24 graden en het zweet brak ons dan ook aan alle kanten uit. De verzorgingsposten waren dus niet voor niets geweest. Het mooie was dat de groep toch de hele tijd netjes op elkaar wachtte. In het begin moest er nog even gezocht worden naar het ideale gemiddelde tempo, maar in de tweede helft ging het als vanzelf. Heerlijk gelopen en goede gesprekken gevoerd met hele diverse mensen onderweg. Precies wat ik nu echt zo geweldig vind aan trailrunning.

Uiteraard werd er op het terras nog even na gekletst, ook met deelnemers van groepen die een kortere afstand gelopen hadden. Iedereen had zwaar genoten van de tocht en bij een bakje koffie of thee en een welverdiend gebakje werd er grondig na geëvalueerd. Het was perfect georganiseerd en ik hoop dat er een vervolg aan gegeven wordt. Ik probeer er dan zeker weer bij te zijn. Ik hoop dat ik dan ook weer positief verrast wordt met allerlei paadjes die ik nog niet ken.

Berghuis Trail Amerongen

Mensen die me al langer volgen weten dat ik een liefhebber ben van kleinschalige, maar goed georganiseerde evenementen. De Berghuistrail die op 1 Mei in Amerongen werd georganiseerd door Trail -Events.com is daar een mooi voorbeeld van. Geen grote menigte bij de start maar ieder kwartier een groep, waardoor het lekker rustig blijft op de bospaden. Geen tijdwaarneming, dus geen gestress. Gewoon met een paar loopmaatjes lekker genieten van de Utrechtse Heuvelrug op drie verschillende lusjes die je kon lopen. Samen 23 km, maar als je minder wilde kon dat ook ter plekke beslist worden.

Henrie, Rik, Angelique en ik stapten bijtijds in de auto om vanuit de Achterhoek naar Amerongen te rijden. Op zondagmorgen is dat een stuk vlotter te doen dan door de week en zo waren we veel te vroeg aanwezig bij Bosrestaurant ’t Berghuis. We werden enthousiast begroet door organisator Chris van Beem, die kennen we dan ook al jaren. We maakten ons klaar en hadden eigenlijk nog zo’n 20 minuten over voor de start van onze groep. Aangezien er verder toch geen tijdwaarneming of zo was besloten we gewoon maar te starten, we waren er immers klaar voor.

We kregen een groen stickertje bij de start om aan te geven dat we de groene route gedaan hadden. Vervolgens gingen we kalmpjes aan op weg. Het was fantastisch loopweer, nog wel fris maar het zonnetje begon er voorzichtig door te komen. Het voorjaarsblad kleurde het bos in honderdduizend groentinten en de paadjes waren prachtig. Heerlijk rustig in het bos, een paar mountainbikers op de fietsroutes en her en der wat wandelaars. Voor de rest hadden we het bos voor ons zelf leek het wel. Wat dat betreft was de spreiding van de start heel geslaagd.

De route liep een beetje heuvelop heuvelaf over mooie paden die goed te rennen waren. Na een minuut of tien kon er daarom al wel een shirtje uit. Her en der lagen er nog bomen over de paden van de laatste stormen, maar dat maakte het alleen maar leuker. Eigenlijk voordat we het in de gaten hadden zat de eerste ronde er al weer op.

De verzorgingspost bij start en finish was uitgebreid voorzien van allerlei lekkers, van stukken sinaasappel en watermeloen tot pinda’s en marsjes en snickertjes. We namen het er dus even lekker van en vertrokken daarna (met een nieuw stickertje) vol goede moed voor de tweede ronde. Deze was wat minder heuvelig, maar zeker niet minder mooi. We kregen het al kletsend (ondanks de uitgebreide lintjes en pijltjes) toch voor elkaar om een stukje verkeerd te lopen, maar hadden onze fout al snel in de gaten en de route was al snel weergevonden.

Rik had zich eigenlijk ingeschreven voor twee rondes en Henrie is nog aan het terugkomen van een langdurige blessure. Maar gaandeweg de tweede ronde bedacht Henrie zich dat een derde ronde ook moest kunnen. Het liep namelijk als een treintje. Rik had hierdoor niet veel keus aan het einde van deze ronde. Met hulp van wat social pressure bij de start en finish en een overdosis lekkers om de energie aan te vullen gingen we ook samen voor de derde ronde.

Henrie en Rik gingen de laatste ronde wat rustiger lopen en Angelique en ik gingen juist nog ietsje vlotter. De laatste ronde was eigenlijk het mooist. Mooie kleine single tracks die door het bos slingerden her en der bezaaid met boomwortels en stenen om het nog wat spannender te maken. We vermaakten ons kostelijk. Na voor de laatste keer de Amerongse Berg beklommen te hebben bereikten we tevreden de finish en Henrie en Rik bleken niet eens ver achter ons te lopen. We namen nog wat lekkers en kletsten nog wat na bij een bakje koffie. Lekker in het zonnetje op het terras. Soms is het leven gewoon mooi…

Trailtour Teutobürger Wald

Je kunt je natuurlijk net als mijn club maatjes met een hele bus vol naar Rotterdam gaan om daar met duizenden in een startvak te gaan staan, helemaal gefocust op een snelle tijd. Lawaai en drukte aan alle kanten, een bombardement van indrukken. Ik vind het veel fijner om gewoon even lekker terug te gaan naar de basis. Gewoon met een paar loopmaatjes een zelfbedachte route lopen in een mooi gebied. Geen gedoe, geen drukte, gewoon genieten, meer hoeft het niet te zijn. Even helemaal ontsnappen aan de drukte van alledag. Dit weekend was het eindelijk weer eens zo ver.

Henrie had een mooie route verzonnen in het Teutobürger Wald, in een gedeelte waar we nog niet eerder waren geweest. Vanuit Borgholzhausen eerst een route westwaarts en daarna nog een route oostwaarts. Met diverse mogelijkheden tot afkorten of verlengen en natuurlijk een aantal mogelijkheden om koffie of lekkers te halen om voorraden aan te vullen. Helaas vielen er wat deelnemers uit en uiteindelijk vertrokken we met zijn drietjes met Henries nieuwe elektrische auto naar onze oosterburen.

De bedachte route

We vertrokken al vroeg en konden zo genieten van de zonsopgang boven een mistig landschap. Tegen de tijd dat we er waren was de mist al opgetrokken en leek het een prachtige dag te gaan worden. We parkeerden midden in het nog uitgestorven dorpje bij een bank met een publieke laadpaal omdat we anders niet meer terug konden komen. Na wat onwennig gepruts met de laadpaal konden we ons gaan focussen op het lopen. De rugzakken gevuld met water en eten, horloges en gps-handhelds met de route opstarten en rustig het dorp uit.

Eenmaal buiten het dorp ging het meteen al heuvelop en dat zette meteen de toon voor de hele dag. Het Teutobürger Wald is een relatief smalle heuvelrug, maar de heuvels in dit gebied zijn toch een stuk hoger dan die we in NL gewend zijn. Ik ben geen geweldige klimmer en Henrie had nog een flinke trainingsachterstand. We kozen dan ook voor de beproefde ‘hike up-run down’ methode. Wouter had duidelijk betere klimbenen, maar die wachtte dan wel weer op ons.

Het voorjaar was echt volop losgebarsten in dit gebied. Overal hoorden we vogels fluiten in het bos. Het felle groen van de nog prille blaadjes kwam in de ochtendzon nog beter tot zijn recht. Witte bloesem van krentenboompjes zorgden voor de afwisseling. Her en der hadden we mooie uitzichten over of kwamen we langs akkers die felgeel kleurden van het koolzaad. En verder was het vooral stil, heel stil in het bos.

De route was gedeeltelijk Hermannsweg en gedeeltelijk zelf bedacht. En waar de Hermannsweg altijd goed onderhouden wordt waren op de overige paden nog heel wat bomen te vinden die laatst met de stormen omgevallen waren. Flinke dikke bomen waren gewoon omvergeblazen. We moesten hierdoor regelmatig even kruipdoor, sluipdoor of een omtrekkende beweging door het bos maken, maar dat maakt het avontuur alleen maar groter natuurlijk.

Op het verste punt van de westelijke lus maakten we gebruik van de mogelijkheid om even een bak koffie te scoren bij een benzinepomp en een korte break in de zon te houden. Hoewel we er nog geen 15 km op hadden zitten hadden we al een kleine 400 hoogtemeters gescoord. Even energie bijtanken was niet verkeerd dus. Helaas bleek de route die we bedacht hadden op dit punt niet meer mogelijk en moesten we een paar kilometer terug over dezelfde route. Afstandmeten.nl is perfect voor het maken van routes, maar niet alle paadjes op Open Street Maps zijn in de praktijk ook nog aanwezig of open. Ook dat hoort erbij.

Inmiddels begon de zon al mooi te klimmen en daarmee kregen we het in het zonnetje en uit de wind best warm. Maar boven op de heuvelrug waar de wind meer invloed had en op gedeeltes waar je in de schaduw liep kon je wel merken dat het nog vroeg in het voorjaar was. De lange mouwen gingen van omlaag naar opgestroopt en weer terug. Zoetjes aan kwamen we ook wat meer wandelaars en mountainbikers tegen op de stukken Hermannsweg, maar daarbuiten kwam je eigenlijk geen kip tegen.

Henrie had inmiddels zijn kruit al wel verschoten en had heuvelop moeite om bij te blijven. Ik hield hem gezelschap omdat ik nog wat energie wilde sparen, maar Wouter vloog nog steeds de heuvels op alsof er geld te verdienen was. Hij had daardoor ook tijd zat om steeds even in het zonnetje uit te rusten. We hadden volgens schatting een eerste ronde van zo’n 30 kilometer met zo’n 1000 hoogtemeters. Maar gaandeweg leek dat niet helemaal te kloppen. Er zouden wat kilometers (en hoogtemeters) bij komen. En dan nog een extra lus van 20 kilometer er bij? Ik begon er een hard hoofd in te krijgen als ik mijn benen zo langzaam leeg voelde lopen op iedere klim.

De gelopen route

In de laatste kilometers richting het dorp besloten we deze keer verstandig te zijn, het was goed genoeg. Het alternatief was om nog even lekker in de zon op een terrasje te gaan zitten en dat sprak ons op dat moment enorm aan. We hobbelden de laatste kilometer door het dorpje naar de auto. Op een bankje daar vlakbij in het zonnetje gezeten trokken we droge spullen aan en dronken we wat fris. In de hoek van het pleintje zagen we ineens iemand een deur uitkomen met een lekker ijsje. Er bleek een heerlijk italiaans ijssalonnetje te zitten met een mooi terras, waar we heerlijk in de zon konden genieten van een prachtige ijscoupe. Het voelde echt zo verdiend na vijf uur rondhobbelen door de heuvels.

Uiteindelijk reden we weer met een voldaan gevoel naar huis. Een mooie dag, geslaagd in alle opzichten! Zo hoop ik er dit jaar nog vaak eropuit te gaan met vrienden. Nu al zin in volgende gelegenheid!

Beekse Trailrun

Toen ik half januari een bericht op Facebook voorbij zag komen over de Beekse trailrun leek het mij een mooie gelegenheid om daar weer een langere loop mee te pakken. En toen André Bleumink met een “start to trail” groep begon en deze loop als mooie afsluiter zag, heb ik me hier nog als “zij-instromer” bijgevoegd. 

Vandaag was het dan zo ver. Gisteren gedacht: ach, korte mouwen en korte broek kan wel. Maar dat werd op aanraden van de leidinggevende na een vlugge check op de weer-app omgezet naar lange broek en Thermo shirt. Samen met Inge en Marieke om 8:30 richting het Peeske om daar weer ouderwets in een groot startvak met beide afstanden van start te gaan. Onderweg op de A18 de enige (soort van) sneeuw van die dag gezien de rest van de tijd was het geweldig weer! De start was weer uitermate gemoedelijk en het lint van lopers was mooi te zien door het stuk open landschap. De hele route was perfect uitgepijlt en overal stonden op cruciale punten verkeersregelaars om de kruisingen met de mountainbike paden zo perfect mogelijk te laten verlopen. 

Petje af voor S.O.B. voor de organisatie en vooral de vrijwilligers die voor ons in de kou hebben gestaan en natuurlijk top-fotograaf Erik  Beatse die weer voor de nodige sfeerbeelden heeft gezorgd. Helaas moest deze één foto van een deelnemer censureren omdat deze iets teveel enthousiasme vertoonde. Er zijn inderdaad grenzen die hierin gesteld moeten worden, straks denkt iedereen dat trailrunning leuk is….

Samen met de dames genoten van het heerlijke weer en de prachtige omgeving die qua uitzicht regelmatig wisselde van bos naar grasland, hei en alle bulten met de nodige hoogtemeters. Na de splitsing van de 9 en 16km werd het een stuk rustiger op de paden, de meeste lopers hadden blijkbaar voor de minder lange afstand gekozen. We hebben zoals André had geleerd lekker “hennig oan” gelopen om vooral de andere lopers niet in de weg te zitten. Dit was zeer goed geslaagd aangezien wij als langste van het parcours hebben genoten! 

Na de finish nog met een deel van de andere Avajanen die hadden gelopen genoten van de welverdiende koffie met de legendarische appel/noten taart van ’t Peeske. Alwaar ook nog even moest worden ingegrepen omdat er twee niet met naam te noemen Ava leden samen onder een dekentje wilden verdwijnen….Deze werden door André streng doch rechtvaardig teruggefloten!

Nadat we weer lekker warm in de auto zaten stelde Inge voor om toch nog even bij een wegomlegging in Didam te gaan kijken. Marieke en ikzelf hadden daar niet zo’n behoefte aan, maar ja de chauffeur bepaald… En dus hebben we deze even aanschouwd en Inge meermaals bedankt dat zij ons die prachtige bouwput heeft laten zien. Inge en Marieke bedankt voor het gezelschap en hopelijk zijn jullie ook geënthousiasmeerd in het trail runnen. 

Volgens mij is dat wel geslaagd!

Eric Hoogerbrug

Trainen voor de bergen

Als bewoners van het vlakke Nederland komen we er maar bekaaid af qua bergen. Nu hebben we in ons eigen Oosten nog het geluk dat we de Lochemse Berg, het Montferland, de Sallandse heuvelrug binnen handbereik hebben, maar met echte bergen heeft dat maar weinig van doen. Waar de ‘bergen’ in Nederland een meter of 30-60 hoog zijn moet je bij een bergtrail rekening houden met klimmen die wel minstens tien keer zo hoog kunnen zijn. En dan hebben we het nog niet eens over de afdalingen die je bovenbenen slopen door de langdurige excentrische krachten die er uitgeoefend worden. Een garantie voor dagenlange spierpijn.

Om als ‘vlaklander’ toch een beetje goed voorbereid te zijn voor de echte bergen moet je eigenlijk de hele winter al extra krachttraining gedaan hebben. Squats, lunges, boxjumps, stepups, noem maar op. Alles om de kracht in je bovenbenen en billen te vergroten. Geweldig goede training en een mooie basis gelegd. Maar die krachttraining is zeker niet specifiek te noemen. Zelf vul ik het daarom aan met een tweetal trainingen die ik onder de categorie functionele kracht(uithoudings)training schaar.

Hillrepeats
Je kunt lekker gaan trailen in bijvoorbeeld het Montferland en dan pak je best een mooi aantal hoogtemeters mee. Maar voor de bergtrails moet je die hoogtemeters liefst zoveel mogelijk en in een zo kort mogelijke korte afstand maken om een berg te imiteren. Een training die ik daarom regelmatig doe bestaat uit het klimmen en dalen op de oude vuilnisbelt in Winterswijk. De steilste klim telt ruim 20 hoogtemeters in zo’n honderd meter. Ik gebruik hierbij ook stokken om het nog functioneler te maken en de stokken techniek ook te trainen. Voor een VK (verticale kilometer) moet je dan maar liefst zo’n 55 keer op en neer en dan heb je nog niet eens tien kilometer afgelegd. Hierbij is het omhoog stevig hiken (rennen doe je bij de wedstrijden ook niet op zulke klimmen). De afdalingen probeer ik wel vlot te rennen om de druk op de bovenbenen hoog te houden.

Op Strava levert het bijzondere plaatjes op…

Leuk is het niet echt, wel heel nuttig. Mentaal is het best zwaar om zoveel herhalingen te doen. Als je het niet gewend bent is spierpijn gegarandeerd. Rustig beginnen met een uurtje en dan uitbouwen naar langer is aan te raden. Ik doe het ook niet heel vaak, hooguit één keer per maand of zo. Om wat variatie te hebben wissel ik soms na vijf herhalingen en dan pak ik een andere klim op de belt. Dan heb je net iets andere hellingshoek en moeilijkheid. Of ik doe een halve VK, maar dan meer op snelheid. Bij dit soort trainingen is het bijna onmogelijk om het aantal herhalingen te tellen zonder ergens de tel kwijt te raken. Ik hou dan ook gewoon alleen het aantal hoogtemeters op mijn sporthorloge (met barometrische hoogtemeter) in de gaten als doel of de totale tijd die ik bezig ben.

Je kunt het ook zwaarder maken door een rugzak met wat extra gewicht te vullen. Minimaal het gewicht van een rugzak met alle verplichte spullen voor een bergtrail, dan wen je daar ook meteen aan. Meer dan tien kg zou ik niet doen omdat je dan heel anders gaat lopen en daardoor mogelijk geblesseerd raakt.

Lopende band heuveltraining
Het is voor de meeste trailrunners vloeken in de kerk maar ik zie wel degelijk nut in trainingen op de lopende band. Waar in Nederland kun je anders 10 minuten tot meer dan een half uur heuvelop lopen zoals je dat in de bergen doet? Ik doe het in de winter en bij rotweer regelmatig. Naar de sportschool, de loopband op maximale helling (15%) en dan proberen in een half uur of een uur zoveel mogelijk hoogtemeters maken. In de praktijk is dat voor mij hiken op een zo hoog mogelijk tempo. Op het moment dat het dan niet meer lukt vanwege te veel spanning op de bovenbenen of kuiten stel ik de hoek een minuutje of twee bij naar ‘slechts’ 10% om wat te herstellen. Daarna meteen weer naar 15%. Of ik stel de hoek bij naar 5% en probeer dan een stukje hard te lopen. Even een minuut of twee een andere beweging en de spanning er weer wat af. Daarna meteen weer naar 15% natuurlijk.

Belangrijk is om echt stevig en doelgericht door te lopen, armen goed meenemen in de beweging en de kracht vooral uit de bovenbenen en billen te laten komen door iets voorover te leunen. Die bilspieren zijn de motor voor de beweging. Powerhiken is een goede manier om in de bergen zo snel mogelijk vooruit te komen in een wedstrijd. Het is geen wandelingetje in het park met vrouw en kinderen…En dat moet ook de mindset zijn in deze trainingen. Op zo’n heuveltraining op de loopband is een handdoek binnen handbereik dan ook zeker nuttig. Eén en ander wordt nog een keer op een redelijk humoristische manier uitgelegd in deze video van Coach Roach:

AVA Trailclinic (Slot)

Afgelopen weekend ging de zomertijd in. Geen probleem voor de deelnemers van de vierde AVA Start2trail clinic. In alle vroegte stonden ze op om naar de Lochemse Berg te rijden. En niet voor niets! De zon scheen al lekker en het was nog lekker fris. Ideaal weer dus om te genieten van alle moois dat de Lochemse Berg te bieden heeft. De route over de Kale Berg en de Lochemse Berg kende vele toppen en dalen, alle geleerde vaardigheden voor klimmen en dalen konden nog een keer doorgenomen worden.

Naast de Witte Wieven Koele stonden ook diverse klimmetjes naar uitkijktoren de Belvedère en naar het ‘prieeltje’ bovenop de Kale Berg op het programma. De tips en trucs kwamen dus goed van pas. Het enthousiasme van de deelnemers was groot en ze lieten zich dan ook niet uit het veld slaan door een klim meer of minder. De grenzen zijn weer verlegd 🙂

Na afloop was er bij eetcafé de Kale Berg nog een gezellige nazit waar we één en ander nog even konden doornemen met een lekker bakje koffie of thee met wat lekkers voor de liefhebbers. Het enthousiasme van de deelnemers in afgelopen clinics was groot en het was dan ook erg leuk om te doen. Komende week doen een groot aantal deelnemers mee aan de trailrun in Beek en met wat goede wil gaan we ook in de toekomst nog wat dingen organiseren voor de deelnemers en eventueel andere liefhebbers. Het lijkt erop dat er weer wat trailrunners bijgekomen zijn!

Iedereen bedankt voor de inzet en het enthousiasme en ook bedankt voor de attentie. Erg leuk!

Aankondiging eerste Berkelrun

Op zondag 24 april 2022 zal voor de 1e keer een estafetteloop gehouden worden langs de hele Berkel van Billerbeck tot bij de Berkelpoort in Zutphen. Meer info op de website van de organisatie

Startplaatsen / afstanden

  • Billerbeck: hele estafette over 114 km in 9 etappes.
  • Vreden: medium estafette over 68 km in 5 etappes.
    Herstart voor de hele estafette.
  • Lochem: korte estafette over 20 km in 2 etappes.
    Herstart voor de hele en medium estafette.
  • Etappes varieren in afstand van 10 – 18 km.

Starttijden

  • Billerbeck 6:15
  • Vreden 11:15
  • Lochem 15:30

Tijdslimiet

Er dient een minimum gemiddelde snelheid van 5,5 min / km gelopen te worden (11 km / u).
Estafetteteams die op het tijdstip van herstart in Vreden (11.15 u) en
in Lochem (15.15 u) dit wisselpunt nog niet
hebben bereikt, worden uit de wedstrijd genomen.

Tijdwaarneming

De tijdwaarneming zal gebeuren met het systeem van
Raceresult via een wegwerp-startnummer-transponder-systeem
dat samen met het startnummer zal 
worden uitgereikt in Billerbeck, Vreden of Lochem.
Alle deelnemers moeten het loophesje 
dragen met daarop het startnummer incl. transponder.

Procedure

De estafetteteams met de laagste netto tijd over de gelopen etappes zijn de winnaars in de respectievelijke categorie.
Estafetteteams die in Vreden en Lochem aankomen voor de respectievelijke herstart  mogen deze tijd gebruiken om te herstellen. 
Alleen de nettotijden worden bij de totale tijd opgeteld.

Fietsersbegeleiding

Elke loper wordt begeleid door een fietser op een mountainbike.
De fietser rijdt in principe voorop, checkt de route en oversteekplaatsen.
Bij een wisselpunt kunnen loper en fietser omwisselen zodat ze samen 2 etappes af kunnen leggen waarna een nieuw koppel het overneemt.
Maar fietsers kunnen ook meerdere etappes voorfietsen. 
En het is ook toegestaan dat een loper en fietser tussentijds omwisselen, b.v. als de etappe als te lang voor 1 persoon beschouwd wordt.
Het is aan de teams zelf dit in te richten.

Bij de start wachten de fietsers een stukje verderop langs de route tot hun loper langs komt en sluiten dan aan.

AVA Trailclinic deel 2

De tweede AVA Start2Trail clinic vond plaats op de oude vuilnisbelt achter Obelink. Het was een frisse, maar stralende zondagochtend en we konden zelfs meteen even genieten van overvliegende kraanvogels. Naast het genieten van het zonnetje werd er geoefend op de fijne kneepjes van het klimmen en dalen, draaien en keren etc. Het zweet brak dan ook al snel uit en de jasjes konden wel uit. Hoewel een oude vuilnisbelt niet heel inspirerend is als trailomgeving is het wel bijzonder geschikt voor technische trainingen en verdwalen kun je er ook niet. Ook deze keer kon iedereen op zijn eigen niveau mee doen en oefenen. Dat niet iedereen het even makkelijk vond, maar wel zijn best deed,  bleek wel uit het feit dat diverse mensen behoorlijk spierpijn kregen van deze training.

Toch stond er op de derde clinic nog steeds een behoorlijke groep enthousiastelingen klaar op de parkeerplaats bij het Zwillbrocker Venn. Alweer mooi weer, korte broeken weer zelfs. De focus lag deze keer dan op genieten van de natuur. Eigenlijk de kern van trailrunning. Het enthousiasme was groot (het volume van de groep ook trouwens) en we al snel konden we als eerste ganzen spotten en hoorden we de vele meeuwen nog meer lawaai maken dan de dames. De vogelaars met enorme telelenzen hoefden dus niet bang te zijn dat we de vogels verjaagden.

Hoewel ik wel hoopte dat ook de flamingo’s er al zouden zijn wist ik het niet zeker. Maar bij de tweede uitkijktoren konden we inderdaad een groep grote roze vogels tussen de meeuwen en de ganzen zien in de verte. Prachtig, je waande je acuut in het buitenland. Ook als je over het Venn en omgeving keek had het wel wat weg van een Afrikaanse savanne. Vooral de deelnemers die er nog nooit geweest waren keken zich de ogen uit.  

Aan het eind van het rondje besloten we ook de Leemputten nog even in de route op te nemen. Een paar slingertjes om de plassen waar vroeger leem werd gewonnen voor bakstenen en dakpannen leverde weer mooie uitzichten op. Aan het eind van de training werd er op de parkeerplaats nog even heerlijk genoten van koffie die door één van de dames meegebracht was. Helemaal top, die is alvast geslaagd voor de cursus 🙂