Montferland is populair in oktober

Het Montferland is een prachtig gebied. Dat wordt zoetjes aan steeds meer bekend. Mudsweattrails heeft zelfs twee evenementen in het Montferland in de planning komende maand. Zo hebben ze vrijdagmiddag 1 oktober de loopvariant van de vrijdagmiddagborrel: Social trail Achterhoek op de kalender staan. Lekker een rondje van een 15 km lopen met Pascal en Luuk? Aanmelden kan hier.

Het tweede evenement is de Montferlandse Toppen Trail op 8 en 9 oktober. Vrijdagavond 8 oktober de Nighttrail van 15 km. Op Facebook zag ik dat het mogelijk de laatste keer is dat de Nighttrail georganiseerd wordt, dus grijp je kans. Zaterdag 9 oktober is er een route van 15 of 35 km om te lopen. Geweldig mooi routes en prima organisatie dus schrijf je in.

Groepstraining Korenburgerveen

Hoewel de Coronamaatregelen al een tijdje minder zijn wil het nog niet echt lukken met het opstarten van de gezamenlijke trail trainingsloopjes. Voor een groot gedeelte komt dat ook omdat ik zelf de laatste tijd wat geblesseerd ben en daarom de trainingen flink heb getemperd in omvang en intensiteit. Maar gelukkig gaat het weer de goede kant op met mijn liesklachten en dan begint het meteen weer te kriebelen.

Vorige week was ik met Rik aan het appen en toen kwam toevallig ter sprake om weer eens samen te gaan trainen, ook met het oog op de Steam trail die er aan zat te komen. Ik had nog een paar potentiele rondes in de omgeving van Winterswijk om uit te kiezen. Het werd uiteindelijk een ronde Korenburger-/Vragenderveen vanaf camping Twee Bruggen. Een finishplek met mogelijkheid tot koffie en gebak heeft immers altijd de voorkeur 🙂 We kwamen op het idee om het ook even in een paar van onze appgroepen te plaatsen, misschien waren er wel meer liefhebbers.

Dat pakte goed uit, de ene liefhebber na de andere meldde zich en zo stonden we op zondagmorgen om negen uur met ruim tien personen op de parkeerplaats klaar voor een mooie halve trailmarathon. Een groot gedeelte van de route had ik van de zomer al eens gelopen met een trainingsloop van Wim, maar die liep destijds om het veen heen. Bang voor natte voeten… Na een aanloop van een paar kilometer kwamen we bij het veen en volgden we het Schaddenpad. Een mooie route om het veen met smalle paden en normaal gesproken veel modder (het is ten slotte veengebied). Met de modder viel het eigenlijk nogal mee, eind van de zomer is het wat droger. Maar gelukkig wel een stuk natter dan afgelopen zomers toen het kurkdroog was.

Het veen en de bufferzone waren uitbundig begroeid, ook de bramen en brandnetels deden het goed. Regelmatig kreeg er iemand een kras of een flinke prikkel. Maar gelukkig viel het wel reuze mee met de muggen en blinzen. Een kudde koeien met wat jonge stiertjes waar we dwars doorheen moesten haalde het tempo beduidend meer naar beneden. Een beetje respect voor die beesten is op zijn plaats, maar deze waren heel rustig en lieten ons passeren zonder zich ook maar iets van ons aan te trekken.

EĂ©n van de mooiste stukken is een gebied waar het pad door het veengebied bestaat uit boomwortels en knuppelpaden, afgewisseld met modder en plassen zwart veenwater. Links en rechts van het pad is het prachtig, maar daar hadden we niet veel oog voor. De focus lag op de meter voor je voeten, om te voorkomen dat je met een smak in het modderwater zou belanden. Dat laatste lukte uiteindelijk toch iemand… De ultieme veenbeleving zullen we maar zeggen.

Na het rondje Schaddenpad voerde de route met een omweg door de bossen van het Rommelgebergte en het mooie buitengebied weer richting Twee Bruggen. De stemming zat er de hele weg goed in. De verschillen in loopvermogen begonnen nu wel mee naar voren te treden, maar de snellere lopers kwamen steeds de minder snellen weer ophalen. En zo werd het uiteindelijk een hele mooie groepsloop, waarbij een aantal mensen die elkaar nog niet eerder gezien hadden toch perfect hun gezamenlijke hobby konden uitoefenen. Een prachtige trainingsloop dus werd er in stijl afgesloten met een lekker bakje koffie met gebak. Helaas had niet iedereen daar deze keer tijd voor, misschien een volgende keer wel. Een aantal trainingsloopjes heb ik al weer in de planning…

Trail des Fantomes

(door Eric Hoogerbrug)
Eindelijk was het voor mij na een jaar weer eens zo ver! 
Een trailrun/hike met de nodige hoogtemeters en naar mijn herinnering van vorig jaar prachtige natuur. Samen met Linda de Vries en Yvette Heusinkveld hadden we ons opgegeven voor de Trail des Fantomes in La Roche-en-Ardennes. Er was besloten dat we er de dag ervoor heen gingen en daar op het landgoed bij de start te kamperen. Het leek ons ook wel gezellig om tussen andere “trail-zolen” te verblijven om elkaars sterke verhalen en gezelligheid te ervaren. Na aankomst kwamen we erachter dat een geschikt plekje vinden voor de tenten best een uitdaging werd. We hadden namelijk keuzestress waar we ons plekje gingen claimen, aangezien we de volledige oppervlakte van 500 vierkante meter tot onze beschikking hadden. De organisatie had, net als vorig jaar, besloten om er een meerdaags evenement van te maken waardoor het deelnemersveld mooi gespreid van start kon gaan. Één van de corona-maatregelen die wat mij betreft mag blijven in de toekomst. 


Nadat we de tenten hadden geĂŻnstalleerd zijn we op zoek gegaan naar een eetgelegenheid die na de heftige overstromingen wel geopend was en nadat we in het dorp Nisramont een Pizzeria hadden gespot hebben we de auto teruggebracht en te voet alvast een paar hoogtemeters gemaakt daar naartoe. Na het nuttigen van uitermate prettige Italiaanse schijven en wat tarwesmoothies en gefermenteerd druivensap zouden we “met een klein lusje” terug gaan naar de tenten. Dit werd uiteindelijk een voorverkenning  van een deel van het parcours, maar dan in tegengestelde richting. Ondanks de steile hellingen en de kruip-door-sluip-door-stukjes was de glimlach al niet meer van het gezicht te krijgen! 


Dat beloofde wat voor de volgende dag. Na een prima nacht met een nachtelijk concert van de lokale uil die het bos naast ons tot jachtgebied had verkozen, konden we maandagochtend officieel vanaf 10:00 uur van start gaan. Maar gezien het feit dat er heel weinig mensen van start zouden gaan en we beloofden om niemand in de weg te lopen mochten we gelukkig om 9:00 uur al op pad voor mijn 18km en de 24 km van de dames. We zouden tot het splitspunt samen oplopen en daar voor onze afstand verder gaan. Gaandeweg het zware parcours zaten er zoveel klimmetjes die een behoorlijke aanslag op de kuiten en hamstrings pleegden, sommigen zelfs met touwen om de afdaling wat veiliger en makkelijker te maken, dat er al snel stemmen opgingen dat die 18 km misschien voor ons “vlaklanders” eigenlijk al meer dan genoeg zou zijn. Met het voornemen om dan volgend jaar terug te komen om dan gezamenlijk de 24 km te gaan doen werd bij het keuzepunt de knoop doorgehakt en de 18 km route door alle drie gevolgd. 


We hebben de volle bijna 5 uur (inclusief krentenbol-lunch na de eerste beek oversteek) alleen maar genoten. Van de hellingen die soms echt steil omhoog gingen, de doorwadingen van de beek, de bossen en de magistrale vergezichten. Ook de ontmoetingen met andere lopers waren een leuke afwisseling onderweg. 
Trailrunners maken toch wat makkelijker even een kort praatje onderweg. Je gaat over het algemeen niet voor een Olympische recordtijd. Dit kan gezien het parcours ook niet echt. Even in perspectief: de snelste dames van zondag op de 42km deden er ruim 7 uur over en dat waren zeker niet de traagste dames….. 
Onze complimenten aan de organisatie van Sportevents.be! De routeaanduiding onderweg was perfect met pijlen aangegeven en de verzorgingsplaats was prima voorzien van de basic benodigdheden. De Garmin GPS kon de hele loop in de zak blijven zitten. 


Als campinggasten mochten we gebruik maken van de douchegelegenheid van het landgoed en daar hebben we dan ook heel dankbaar gebruik van gemaakt voordat we aan de thuisreis begonnen die door het verkeer in Luik en de hoosbui van een uur richting Keulen vooral voor chauffeur Linda een extra uitdaging werd. Na een voedzame Schnitzel mit Pommes und Mayo in het traditionele restaurant  Hunxe (ja, die met die trappen) zat het feest er weer op en kunnen we nu nog even nagenieten met de bijbehorende spierpijn. Zoals we al onderweg al besproken hadden: er is een hoop weakness mijn body aan het leaven. 
Maar het is het voor de volle 100% waard geweest!!

Viking Zomertrail

Eindelijk was het dan weer zo ver! Een echt trailevenement! De Viking Zomertrail op 7 augustus was meer dan welkom na zo’n lange periode zonder evenementen. Ik werd dan ook al voor de wekker wakker met een heel goed humeur. Eigenlijk had ik me ingeschreven voor de 50 km, maar ik werd gehinderd door wat liesklachten. Maar 20 km zou toch moeten lukken zonder al te veel problemen dacht ik. Ik had daarom met een groep loopmaatjes van AVA’70 afgesproken om met hen samen de 20 km te lopen. Geen wedstrijdelement, maar gewoon genieten van de natuur en het feit dat je dat kunt delen met je loopmaatjes.

Het weer zou perfect worden. Niet te warm en maar weinig kans op regen. En op weg naar Dieren scheen de zon al en dat zou eigenlijk ook de hele dag zo blijven. Een echte zomertrail dus, maar zonder dat het heel heet of benauwd werd. Nadat we de auto geparkeerd hadden in de P+R bij het station wandelden we naar de start. Daar troffen we naast onze AVA maatjes ook diverse andere lopers die ik kende. Een gezellige sfeer zat er meteen al in. Nadat iedereen het startnummer had opgehaald wandelden we weer naar het station. De 20 km ging nl. eerst even met de trein van Dieren naar Rheden om zo meer mooie paadjes mee te kunnen pakken.

De treinreis duurde maar vijf minuten, maar was een mooie start van de Zomertrail. Nadat we uitgestapt waren wandelden we met een grote groep lopers naar een punt net buiten de bebouwde kom. Er was geen officiële start en ook geen tijdsregistratie dus we besloten zelf even af te tellen. Na de start ging het meteen al heuvelop waardoor het even stil werd in de groep. Maar na een stukje wandelen op het steile stuk omhoog kregen we wat meer lucht en vooral de dames maakten daar meteen gebruik van om het gesprek voort te zetten. De rest kon er af en toe ook tussen komen en zo liepen we gezellig kletsend onze eerste kilometers. We pikten links en rechts ook nog wat lopers op die het leuk vonden om met ons mee te lopen, hoewel we sommigen ook al snel weer kwijt waren.

Ook was er tijd genoeg om even een groepsfoto te maken en stopten we even om te kijken naar een kudde schapen die door een herder werd voortgedreven naar graziger weiden. Mooi om te zien hoe Ă©Ă©n herder met hond alles bij elkaar kan houden. Het eerste stuk was behoorlijk heuvelig, het gros van de 350 hoogtemeters zat voor het gevoel in de vele klimmetjes in de eerste helft van de route. De iconische trap bij Koepel de Kaap zat er uiteraard ook in, met gelukkig een verzorgingspost op de top. Hier namen we uiteraard even de tijd om een colaatje te drinken en wat lekkers te pakken.

Ik vond ieder oponthoud eigenlijk prima, het spiertje in mijn lies deed irritant bij iedere landing. Niet heel pijnlijk maar irritant. Even een paar passen wandelen om achterblijvers bij te laten komen rekte alles weer even lekker op en na verloop van tijd werd het gelukkig beter. Maar omdat je dan toch iets anders loopt om het te ontzien krijg je spierspanning op de meest vreemde plaatsen, vooral met afdalingen. Gewoon lekker ontspannen lopen was er voor mij dus niet echt bij, maar ik kon er wel mee uit de voeten en dus liepen we vrolijk verder. Afleiding was er genoeg door de mooie route en het gezelschap.

Ik heb inmiddels al een flink aantal trainingen en evenementen op de Veluwezoom en de Posbank gedaan de laatste jaren, maar het verveelt nooit. Dit jaar is er ruim voldoende regen gevallen en in combinatie met het warme weer was alles uitbundig gegroeid. Een heel verschil met de afgelopen jaren waar de droogte flink toesloeg. Op sommige stukken liepen we door varens die borsthoog kwamen en voor jungle achtige taferelen zorgden. Op andere paden hadden zwijnen er een flinke modderbende van gemaakt en was het onmogelijk om de voeten droog te houden. Ook zagen we op de heidevelden de heide voorzichtig in bloei komen. Over een paar weken zal dit op zijn mooist zijn. De organisatie had alle mooie paadjes opgenomen in de route, dus we konden volop genieten.

In de buurt van verzorgingspost bij de Carolinahoeve kwamen we ook nog een kudde Hooglanders tegen met indrukwekkende horens, maar die waren gelukkig net zo rustig als altijd. We konden zonder problemen door de kudde heen om bij het hekje te komen om onze weg te vervolgen. In de tweede helft van de route hadden we wat minder korte steile klimmetjes en afdalingen en juist meer vals plat. Heel vals plat in de meeste gevallen, maar dat betekende wel dat het in de afdalingen extra lekker liep.

We liepen als groep nog steeds lekker samen, af en toe even inhouden om achterblijvers bij te laten komen. Af en toe kwamen er snellere loper achterop die een trein of wat later waren gestart en soms kwamen we lopers tegen die een andere route liepen, maar eigenlijk liepen we de hele tijd samen. Super gezellig en mooi dat het eindelijk weer eens kon in een evenement. Bij de finish dachten we als groep te finishen, maar enkelen moesten dan toch eerst nog even een extra rondje lopen om de ‘halve marathon van de maand’ te volbrengen. Maar dat mocht de pret niet drukken en eenmaal over de streep dronken we lekker in de zon zittend nog even samen een bakje koffie.

De organisatie mag tevreden zijn over het verloop van het evenement. Uiteraard waren er nog wel wat Coronamaatregelen die ze moesten aanhouden, maar het ging niet ten koste van het plezier van de deelnemers. Iedereen die ik sprak was enthousiast over de organisatie en de route. Gelukkig is 16 oktober de Steam trail al weer. In hetzelfde gebied, maar dan kunnen we genieten van de herfstkleuren en de paddenstoelen in het bos. We bleven echter niet te lang hangen en om een prachtige dag met een hoogtepunt af te sluiten was ik precies op tijd thuis om Sifan Hassan de 10.000 meter te zien winnen. Wat een prachtige dag.

Vakantietraining Teutoburgerwald

Eindelijk is het dan vakantie! Door alle Covid-19 perikelen hadden we niets geboekt, maar mijn vrouw en dochter hadden nog een paar overnachtingen kunnen boeken. Het rijk helemaal alleen dus, maar door een kaakontsteking was de tijd gevuld met bezoekjes aan de tandarts. De klachten namen gelukkig snel af en maandagmiddag gooide ik een appje in de groep wie er zin had om dinsdag mee te gaan naar het Teutoburgerwald voor een rustige training. Bezoekjes aan Duitsland van minder dan 24 uur zijn nog steeds toegestaan zonder al teveel gedoe.

Michiel had wel zin en tijd, dus het avontuur kon beginnen. Ik had een route gevonden op afstandmeten.nl van Ferry, die ik ken van Facebook en een Vikingweekend Sauerland. Hem kennende zou het een uitdagende route worden met mooie kleine paadjes. En zo op de kaart kijkend voerde de route over de hoogste heuvels van het gebied tussen Bad Iburg en GeorgsmarienhĂĽtte. We wilden een uurtje of vier lopen, dat zou betekenen dat we de route van 32 km waarschijnlijk iets in zouden moeten korten. Maar op de kaart zag ik genoeg mogelijkheden.

Om de zomerwarmte voor te zijn stapte ik op half acht ’s morgens in de auto. Eerst even Michiel oppikken in Hengelo en dan door naar het Teutoburger Wald. Het was rustig op de weg en met zo’n anderhalf uur stonden we op de parkeerplaats waar we wilden starten. We besloten de route in tegengestelde richting te lopen, dan hadden we de meeste en mooiste klimmen gehad als we op het laatst wilden afkorten. En het begon meteen al goed, meteen een stuk steil omhoog zodat het hardlopen nog maar even uitgesteld werd… Na een flink stuk klimmen werden we onthaald op het eerste mooie uitzicht vanaf de top, en er zouden er nog vele volgen.

Ik had al een paar weken last van een spiertje in mijn bovenbeen die eerst even ‘los’ moest komen dus we gingen het sowieso rustig aan doen. De nadruk lag dan ook op genieten. Hiken omhoog, dribbel naar beneden. Vlakke stukken waren er niet, dus flink tempo maken hoefden we niet. Het genieten stond meteen vanaf het begin vol aan. Het bos lag er prachtig bij, de heuvels waren indrukwekkend met toppen van ruim 250 meter hoog en het leek vaak wel alsof we alleen waren. Heel sporadisch kwamen we wandelaars tegen op de wandelpaden, maar de route voerde ons ook vaak over mooie singletracks. Deze waren vaak steil en vol met boomwortels en stenen, voor de echte liefhebber soms ook nog een overgroeid met brandnetels of braamstruiken. Nicht fĂĽr Warmduscher zeggen onze Duitse vrienden dan.

Het uitzicht vanaf de heuveltoppen was mooi en we namen ook de tijd om er van te genieten. Daarnaast moesten we natuurlijk ook navigeren en houden die steile klimmen best op. Bovendien bleek de route regelmatig over paden te lopen die er niet meer waren of al in geen jaren meer belopen waren…. Super leuk natuurlijk om je een weg te banen over overgroeide paden, maar het schiet niet echt op. Na een uurtje of drie lopen besloten we daarom maar de ronde af te korten. We pakten een pad richting de start. Maar die hield ineens op waardoor we een stukje moesten bushwacken over een spoor dat door bosbouwmachines gemaakt was. Op zo’n moment is een GPS apparaat toch wel echt heel handig om de weg te vinden. Het volgende pad hield ook op en na nog wat doorsteekjes door het bos kwamen we in een weiland terecht vanwaar de onze startplek konden zien. Na ruim vier uur hadden we ruim 22 km en zo’n 890 hoogtemeters op de teller staan.

Omdat het zo’n mooie dag was hadden we enthousiaste verhalen op Facebook gezet. Dat leverde de vraag op of we nog een keer wilden en zo stonden we zaterdags weer op dezelfde parkeerplaats voor nog een rondje Teutoburger Wald, maar nu met zijn drieĂ«n. Michiel, Henri en ik startten nu wat later en het was dan ook warmer en benauwder, maar met een beetje goede wil zou het nog gaan regenen wat voor verkoeling zou kunnen zorgen. De route hadden we ook wat aangepast waardoor we nog wat meer hoge heuvels mee zouden pakken. De stokken waren mee om het powerhiken omhoog wat meer power te geven en meteen vanaf de start zat de schwung er weer goed in.

De aanpassingen aan de route waren zeker een succes. Prachtige paden, mooie klimmen en afdalingen, super uitzichten. Het Teutoburgerwald op zijn best! Ook op deze zaterdag was het heel erg rustig op de paden, misschien dat het zondags wat drukker is? Af en toe kwamen we wat wandelaars en mountainbikers tegen en ook nog een verdwaalde ruiter die naast haar paard liep en vertwijfeld op haar telefoon de weg liep te zoeken. Gelukkig konden we die de goede kant op wijzen. Doordat we de route aangepast hadden leek het voor ons ook heel anders dan dinsdag en was er weer van alles te zien en te genieten.

Na ruim twee uur bleek de warmte en de hoogtemeters wat veel in combinatie met het tempo en moesten we een tandje terug. Doordat we liepen te zweten als otters in het benauwde weer slonk onze voorraad water in de rugzak vrij vlot en onder weg was er geen mogelijkheid om bij te vullen. Echt jammer dat er geen boscafeetje was onderweg waar we een frisje en een ijsje hadden kunnen scoren. Gewoon doorbuffelen dus, maar ook deze zaterdag moesten we daarom de route afkorten om het nog een beetje leuk te houden. Geen probleem deze keer met afkorten, via wat makkelijke paden konden we terug naar de parkeerplaats. Na bijna vier en een half uur hadden we ruim 22 km en 890 hoogtemeters gescoord.

Twee keer in één week in hetzelfde gebied lopen doe ik normaal gesproken eigenlijk niet, maar ik heb twee fantastische tochten gemaakt. Gedeeltelijk over dezelfde paden, maar het terrein verveelde echt geen moment. Prachtige paden om te trailrunnen en ook mountainbikers kunnen hier goed uit de voeten. Eigenlijk opmerkelijk dat het gebied rond Bad Iburg zo onbekend is. Het Teutoburger Wald word best redelijk bezocht door trailrunners uit Nederland, maar die pakken meestal Hörstel of Ibbenbüren als startplaats. Ook mooi, maar de heuvels zijn daar beduidend lager dan in het gebied tussen Bad Iburg en Georgmarienhütte. En dat maakt het extra half uur rijden ten opzichte van Ibbenbüren echt de moeite waard, zeker als je wil trainen voor een bergtrail. Ik ga er in ieder geval nog wel vaker komen denk ik.

Trailruns in de regio

Na lange tijd is het dan eindelijke weer zo ver, er worden weer trailruns georganiseerd in de regio! Door de dalende Covid-19 cijfers mag er sinds een paar weken weer getraind worden. Maar nu mogen ook er ook weer evenementen georganiseerd worden. De Veluwezoomtrail en de Vechtdaltrail beten de spits af afgelopen weekend met geslaagde evenementen en er staan ook nog een paar trailruns op stapel in de regio.

6 Augustus staat de ludieke Viking Prisontrail op de agenda. Een soort van thema trailrun, waarbij je moet ontsnappen en dan rennend over de trails je eindpunt moet halen. Onderweg kun je worden gesnapt door cipiers waar door je extra opdrachten moet uitvoeren. Super leuk!

De Viking Posbank Zomertrail op 7 augustus wordt ongetwijfeld een mooie ronde over de Posbank (vanuit Dieren). Voor de kortere afstanden wordt er eerst een stukje met de trein gereisd om dan over de mooiste paadjes over de Veluwezoom en Posbank terug te lopen. Met afstanden van 10, 20, 35 en 50 km is er voor iedereen wat wils en de liefhebbers van hoogtemeters zullen hier ook goed aan hun trekken komen. Overigens gaat Natuurmonumenten volgend jaar veel stukken van dit gebied afsluiten voor evenementen. Het kan dus zomaar Ă©Ă©n van de laatste mogelijkheden zijn om in wedstrijdvorm van dit gebied te genieten.

Wat later, 8 en 9 oktober, staat de Montferlandse Toppentrail op de kalender. MudSweatTrails organiseert op 8 oktober een nighttrail van 15 km en de volgende dag staat er een 15 km en een 35 km op het programma. Uiteraard kun je ook voor de combi van nighttrail en 35 km gaan. Een pittige combi doordat je eerst ’s avonds laat loopt en dan ’s morgens vroeg al weer aan de bak moet. De heuvels van het prachtige Montferland maken de uitdaging nog groter.

Waypoints Cuijk-Nijmegen

Vorige week werd ik door mijn vrouw en dochter gedropt bij het pontje bij Cuijk. Via een variant op de bestaande route van MudSweatTrails zou ik me lopend naar Nijmegen begeven. Onderweg lagen er 15 Viking Waypoints op me te wachten. De route voerde me bijna geheel onverhard door bossen en heuvels. Het weer was goed en de natuur uitbundig groen. De Waypoints werden gescoord en ik had een geweldige tijd zo zwervend door Ă©Ă©n van de mooiste gebieden van Nederland. Gelukkig had ik een camera bij me om het vast te leggen. Je kunt het filmpje hier bekijken (zet de resolutie zo hoog mogelijk)


Post Corona FOMO dreigt

Het gaat de goede kant op! De beperkingen op sporten in groepen worden afgebouwd en de evenementen organisaties beginnen alweer te werven op de sociale media. Zelfs wedstrijden in het buitenland gaan mogelijk weer door. Met allerlei (voorjaars)evenementen die uitgesteld zijn naar later in het jaar dreigt de kalender vanaf eind juni helemaal vol te lopen. Alle loopvrienden op Facebook berichten over de wedstrijden die ze willen gaan doen of waar ze voor ingeschreven hebben. De keuze wordt reuze en FOMO ligt op de loer.

FOMO betekent Fear Of Missing Out, het beschrijft het gevoel dat je bekruipt als je weer een aankondiging van een super leuk evenement langs ziet komen. Het gevoel dat het een te leuk evenement is om te missen. Je moet je gewoon inschrijven. Daar heb ik normaal al wat last van, maar na zo’n lange periode zonder echte evenementen komt dat extra hard aan. Het gevoel dat je van alles moet gaan ‘inhalen’ maakt de FOMO nog erger en voor je het weet schrijf je je in voor nog een extra evenement. Het ene weekend na het andere wordt gevuld met trailloopje hier, bergwedstrijdje daar, helemaal top toch?

Er liggen een aantal gevaren op de loer, afgezien van het feit dat alle evenementen net zo vrolijk weer afgeblazen worden als er een Covid variant weer de kop opsteekt. Naast het feit dat het thuisfront het ook misschien wel eens leuk vindt om je een keer te zien in het weekend, zonder dat je uitgeput op de bank ligt, moet je ook een beetje aan jezelf denken. Weekend na weekend evenementen lopen die pittig tot super zwaar zijn gaat je na verloop van tijd opbreken. Tijd van herstel is er nauwelijks waardoor blessures op de loer liggen en bijna onvermijdelijk worden. Maar niet alleen fysiek, ook mentaal kun je na een periode met veel evenementen mentaal opgebrand raken. En dat herstel kan soms nog langer duren dan een fysieke blessure.

Het is dus van belang om niet alleen in je agenda te kijken of er al wat gepland staat voor je je inschrijft, maar ook in de gaten te houden of het een beetje past in de grote lijn. Werk toe naar een paar grote evenementen waar je echt wilt presteren, maar plan ook rustweekenden. En wil je toch leuke evenementen niet missen, denk er dan eens over om je in te schrijven voor een kortere afstand of loop lekker relaxed met een paar vrienden. Gewoon lopen voor de lol, daar was het in eerste instantie toch allemaal om begonnen?

Een hulpmiddel wat je kunt gebruiken om de balans te houden is een eenvoudig jaaroverzicht in Excel. Je maakt kolommen met maanden en weeknummers en zet daar de evenementen in die je gaat lopen. Met diverse kleuren kun je aangeven of het een wedstrijdweek is of juist rust/taper. Eventueel kun je aangeven of het evenement een hoge of lage prioriteit heeft. Op die manier kun je heel snel zien of dat evenement in de Ardennen met 3000 hoogtemeters in 30 km past in je kalender of dat je misschien toch verstandiger moet zijn en voor de bambinirace moet kiezen…

Waypoint Social Challenge Wekeromse Zand

Na maanden zonder echte evenementen en alleen hooguit in tweetallen lopen ben ik een echte fan geworden van de Viking Waypoint Challenge. Coördinaten zoeken in de mooiste gebieden van Nederland. En afgelopen week werd dat op het Wekeromse Zand gecombineerd met een ‘social trail’. Wedstrijden mogen nog niet, maar met een groepje samen naar de Waypoints zoeken mag wel weer! Rik, Angelique en ik stapten zaterdag 5 juni bijtijds in de auto om naar Parkeerplaats het Wekeromse Zand te rijden. Daar zouden we om 9:00 uur een aantal andere Waypoint Challenge fanaten ontmoeten om samen een ronde door een voor mij onbekend gebied te lopen.

Nadat we onze auto, ergens in the middle of nowhere, geparkeerd hadden maakten we kennis met de dames die al klaar stonden. Hoewel de groep niet groot was voelde het toch even als wennen, maar op een leuke en positieve manier. Na een korte kennismaking gingen we gezamenlijk op weg. Het was behoorlijk benauwd weer en het zweet brak ons al snel uit. Het natte gras en de natte bladeren die op de smalle trails tegen ons aankwamen zorgden voor wat verkoeling, maar zeker de mensen met bril (zoals ik) moesten regelmatig even stoppen om de beslagen glazen te poetsen. Gelukkig was dat vaak te combineren met het maken van de verplichte foto als we weer een Waypoint gevonden hadden.

Het was al snel duidelijk dat de kans op het spotten van wild niet heel groot zou zijn. Er werd druk gekletst en allerlei ervaringen werden uitgewisseld tijdens het lopen. Het was gelukkig verder heel rustig in het bos zodat er weinig mensen door ons gestoord zullen zijn. Bij de Waypoints werden de mascottes gebroederlijk op de foto gezet wat soms tot grappige taferelen leidde. Zo waren er bij het middelpunt van Nederland diverse mensen die verbaasd zaten te kijken naar die hardlopers die wel knuffels op de foto gingen zetten maar zelf niet zo nodig op de foto hoefden.

Dat we rond het middelpunt van Nederland liepen was overigens een nieuwtje voor me. Ik had van tevoren geen idee dat daar het officiĂ«le middelpunt van Nederland lag. Daarnaast werd ook regelmatig gewezen op andere bijzondere dingen in de prachtige omgeving. Mooie single tracks door dichtbebost gebied werden afgewisseld met stukken open gebied. Het Wekeromse Zand heet niet voor niets zo…

Gelukkig bleef het ploeteren door het mulle zand beperkt tot korte stukken en konden we daarna weer lekker draven over de paadjes. Het verschil in getraindheid en snelheid binnen de groep werd opgevangen door regelmatig even te stoppen voor wat eten, drinken en de nodige geintjes tussendoor. Zo was er bijvoorbeeld best tijd om de organisator Peter even een dramatische foto te sturen met een berichtje dat we de verzorgingspost echt gemist hadden….

Het was dus een bijzonder gezellige social trail. Wat hebben we dat gemist het laatste jaar! Ik hoop dat we nog heel veel van dit soort loopjes en ook echte evenementen kunnen gaan doen komende tijd.

Berkel Waypoint Challenge: Zutphen-Barchem

Nadat Rik en ik een paar weken geleden onze eerste etappe van de Berkel Waypoint Challenge gelopen hadden (van Oldenkotte aan de grens naar Barchem) was het nu tijd voor deel twee. Logischerwijs zou je zeggen dat we nu van Barchem verder stroomafwaarts naar Zutphen zouden lopen tot het punt waar de Berkel in de IJssel uitkomt.

Maar aangezien het qua logistiek handiger was om met de trein naar Zutphen te reizen en dan via de Berkel naar Barchem te lopen zaten wij ’s morgens om 8:30 in een bijna leeg boemeltje. Na afloop met je zweterige en modderige hardloopkloffie aan in de trein zitten maak je immers niemand blij mee. Halverwege onze treinreis kletterde de regen tegen de ramen van onze wagon. Een blik op Buienalarm leerde ons dat we beter eerst rustig een bak koffie konden halen op station Zutphen. Daarna zou het hopelijk de hele dag droog zijn.

Na onze bak koffie deden we de overbodige kleding in onze rugzakken en liepen we eerst naar de monding van de Berkel. Dat bleek niet meer te zijn dan een stuw in de havenkade, maar het was toch even een momentje. We zetten onze GPS aan en liepen een stukje door de oude Hanzestad Zuthpen. De Berkel is tegenwoordig blijkbaar meer een soort stadsgracht, terwijl er vroeger echt op gevaren werd met de befaamde berkelzompen. De karakteristieke Hanzepanden vind je meer in de oude binnenstad, maar een stuk van de oude stadsmuur was meteen ons eerste waypoint.

Eenmaal buiten Zutphen verandert het aangezicht van de Berkel regelmatig. Op sommige plekken is het een smal riviertje dat door bomen geflankeerd wordt en op andere plekken wordt ze breder en stroomt ze rustig tussen de weilanden door. Vroeger was deze streek erg in trek bij de adel en de rijken. Tal van buitenhuizen en kastelen zijn er te vinden, Een mooi voorbeeld hiervan is huize de Voorst, tegenwoordig eigendom van de Politie. Nu ook een Viking Waypoint, dus even een foto schieten als bewijs.

Hoewel het niet regende en er ook geen neerslag meer verwacht werd bleven we niet helemaal droog. De paden en maaipaden langs de Berkel waren op sommige plekken behoorlijk nat en modderig. We hielden de voeten in ieder geval de hele weg niet droog. Maar de temperatuur was prima om te lopen en aangezien we de wind in de rug hadden leek het prima voorjaarsweer. Ook de watervogels hadden geprofiteerd van het voorjaar. Overal zagen we zwanen, ganzen, eenden en waterhoentjes met jongen zwemmen. Altijd een mooi gezicht.

Zo onderweg kom je nog eens mensen tegen en maak je af en toe een praatje. Zo kwamen we iemand tegen die spontaan vroeg of we wel eens van de Berkel Waypoint Challenge gehoord hadden…. Ik viel zowat achterover. Wat is de kans dat je iemand tegenkomt die daar van gehoord heeft? Na een leuk gesprekje liepen we weer verder langs de meanderende Berkel bij Almen. De rivier is hier echt mooi in oude staat hersteld. Ter hoogte van de Velhorst maakten we even een kleine detour en maakten we een lus over het landgoed. Op zich een mooie toeristische lus, maar wat mij betreft hadden we ook gewoon langs de Berkel verder mogen gaan. Maar we vermaakten ons prima en we tikten de kilometers rustig weg. De waypoints waren ook goed te vinden en zo schoten we lekker op.

Het stuk van de Velhorst naar Lochem was eigenlijk heel simpel de oever van de Berkel volgen. Wel een stuk waar ik nog nooit geweest was en bijzonder rustig. Het stuk van Zutphen tot Almen kende ik eigenlijk al van de MST route Ruurlo-Zutphen, maar hier kwamen we op relatief onbekend terrein. Grasland en bosjes aan beide kanten van de Berkel met koeien en schapen. Grasland dat wuifde in de wind klaar om gemaaid te worden en mais die ook al overal net boven de grond uitkeek. Kivieten scheerden over ons hoofd om ons van het nest weg te lokken. Als rasachterhoeker voelde ik me helemaal thuis.

Bij Lochem was het even gedaan met de natuur. Via een villawijk en wat nieuwbouw werden we door de stad geleid langs allerlei koloniale panden om daarna pas weer bij de Berkel terecht te komen. De Cloese hadden we vorige keer ook gezien dus we wisten dat we alleen nog maar de Lochemse Berg over hoefden te steken om bij eetcafé de Kale Berg uit te komen. Ook deze keer weer onze finish waar na bijna 30 kilometer lopen wat loopvrienden ons op zaten te wachten. Heerlijk nakletsen met vrienden op het overdekte terras onder de heater met een warme chocolademelk met slagroom, kun je een betere afsluiting wensen? De hele Berkel in Nederland hebben we nu afgelopen. Het volgende deel zal even moeten wachten tot de Covid maatregelen in Duitsland ook teruggedraaid worden,